ON

Mam już ponad 100 wyświetleń ! Wiem że to i tak mało ale ja dopiero zaczynam więc traktuję to jak sukces
Zamieszczam miniaturkę i bardzo proszę jeśli to czytasz skomentuj

Coś się stało, wszyscy patrzą na mnie z wyczekiwaniem a ja znowu pogrążyłam się w rozmyślaniu o NIM, o jego cudownych oczach pięknych ustach które uśmiechają się w ta rozbrajający sposób... Stop ! Granger ogarnij się wszyscy na Ciebie patrzą Pani Weasley z łzami w oczach, Ginny z obawą, Pan Weasley z lekkim zniecierpliwieniem Harry z szerokim uśmiechem, Ron w wyczekiwaniem i pierścionkiem w ręce, Charli… Zaraz ?! Z pierścionkiem ?! O cholera on mi się chyba oświadczył … I co ja mam zrobić … Szukam wzrokiem JEGO ale ma wzrok wbity w stół Dobra chyba trzeba coś powiedzieć…
- Ron posłuchaj ja … - no nie ma co popisałam się elokwencją jak ja mam z tego teraz wybrnąć
- Nic nie musisz mówić Hermiono kocham Cię i chcę żebyśmy już na zawsze byli razem, wiem że to trochą szybko ale wojna się skończyła a ja wiem że chcę z Tobą spędzić resztę życia więc na co mam czekać

Ok zakończył monolog więc teraz chyba czas na moją kwestie ale co ja mam powiedzieć że- ale ja nie wiem czy chcę spędzić z Tobą całe życie – I co to …. Ups chyba jednak to powiedziałam Mój przyjaciel patrzy się na mnie z bólem w oczach ale to przecież nie moja wina … To wszystko przez NIEGO to dlatego nie mogę być szczęśliwa z Ronem który patrzy na mnie i nadal trzyma ten nieszczęsny pierścionek, chce mu wszystko wyjaśnić, chce żeby zrozumiał, ale udaje mi się wyszeptać tylko ciche – Przepraszam – Kiedy to powiedziałam on zerwała się na nogi, a pierścionek wypadł mu z ręki.
- Dlaczego ? – pyta się usiłując zachować spokój
- Bo .. Oh Ron po prostu nie mogę – mówię
- Kochasz kogoś innego – zadaje pytanie którego tak bardzo się bałam usłyszeć – Patrze wprost na NIEGO ale on nie odwzajemnia tego spojrzenia – Tak – Mówię krótko – Kocham kogoś innego
- Więc dlaczego – syczy – dlaczego mnie wtedy pocałowałaś- jest wściekły, nie dziwię mu się, też bym była
- Bo nie chciałam żebyś zrobił coś głupiego – mówię
- Aha, chciałaś żebym się nie narażał i myślał że mam do kogo wracać – spuszczam wzrok czuję że płoną mi policzki, dokładnie o to mi chodziło, nie chciałam stracić przyjaciela.
- Przepraszam – mówię
- Powtarzasz się – warknął po czym wyszedł głośno trzaskając drzwiami, a ja rozejrzałam się po Norze, większość osób patrzyło się na mnie z zawodem i żalem w oczach, spojrzałam na Panią Weasley – Bardzo przepraszam – powiedziałam spuszczając wzrok
- Nic się nie stało – powiedziała – przecież to nie twoja wina że nie kochasz mojego syna – powiedziała z lekko wymuszonym uśmiechem. W tym samym momencie ktoś wybuchnął śmiechem wszyscy się odwrócili i zobaczyli Gorega który trząsł się ze śmiechu
- Z czego ty się cieszysz – zapytał groźnie Pan Weasley – to nie ani zabawne ani śmieszne więc mógłbyś się chociaż raz opanować
- Spokojnie tato, śmieję się z tego co powiedziała mama
- A co ja takiego powiedziałam – zapytała oburzona Molly
- „ To nie twoja wina że nie kochasz mojego syna „ - powiedział naśladując jej głos – A mamo moja droga nie pomyślałaś że ona kocha twojego syna tylko akurat nie tego
- O czym ty mówisz ? - zirytowała się Pani Weasley – niby kogo ona ma kochać
- Może jej się zapytajmy – rzuciła pomysł milcząca do tej pory Ginny
- Nie my powinniśmy – powiedział Gorege - więc braciszku pytaj się
Nastała chwila ciszy i wielkiego napięcia a kiedy po minucie nikt się nie odezwał Hermiona miała łzy w oczach
- Widzisz Gorege – To że ja go kocham nie znaczy że on kocha mnie, przepraszam was za wszystko myślę że już za dużo namieszałam w tej rodzinie …
- Hermionko o czym ty mówisz przecież – zaczęła Pani Weasley
- Przepraszam że zraniłam Rona, ale nie mogłam postąpić inaczej, mam nadzieję że rozumiecie, dzisiaj stąd wyjeżdżam
- Gdzie ?
- Dlaczego ?
- Miona proszę nie wyjeżdżaj przez mojego głupiego brata- Głosy Billa, Freda i Ginny zmieszały się ze sobą
- Przepraszam – powiedziała a po policzku spłynęła jej łza – kiedyś wrócę powiedziała i przytuliła Ginny a stojąc w drzwiach rzuciła jeszcze - Kocham Cię i nigdy nie przestanę nie wiem dlaczego przestałeś o nas walczyć, ale szanują to widać nie jestem dość dobra – na tym ostatnim głos jej się załamał a ona aportowała się z trzaskiem
Nastała cisza przerywana tylko cichym łkaniem Ginny

                                                                          *****
Minęło pół roku, nastały święta Bożego narodzenia, w Norze trwały przygotowania do wigilii, brakowało tylko jednej osoby
Myślicie że przyjdzie ? – zapytał nieśmiało Harry
- pisała mi że na 100% - odpowiedziała Ginny ale z lekkim wahaniem
- Tęsknie za Nią – odparł wybraniec
- Wszyscy tęsknimy – dorzucił Ron
- Zostało jeszcze... - ich rozmowę przerwał dzwonek do drzwi i całą trójką rzucili się by powitać przyjaciółkę. Kiedy Hermiona została wyściskana, wycałowana, a Pani Weasley ponarzekała trochę na temat jej sylwetki – wg niej była o wiele chudsza niż jak stąd wyjeżdżała – wszyscy zasiedli do stołu i dalej zasypywali ją gradem pytań. Przez te pół roku wiele się zmieniło Harry zaręczył się z Ginny, a Ron przełknął stratę Hermiony i bardzo zaprzyjaźnił się z Luną która również była na kolacji, Atmosfera była bardzo ciepła i rodzinna, nikt nie nawiązywał do wydarzań sprzed kilku miesięcy, - o tym co się wydarzyło po wyjściu Rano on sam nie miał pojęcia a nikt nie kwapił się by mu powiedzieć. Wszyscy się śmiali i mówili jeden przez drugiego … wszyscy prócz jednej osoby która dzisiaj była wyjątkowo cicha i przygnębiona, ale przy ogólnej wesołości nikt tego nie zauważył, nikt poza byłą gryfonką 

• W końcu nadszedł ten upragniony czas rozpakowywania prezentów – wszyscy byli nimi zachwyceni – oczywiście każdy dostał sweter od Molly – kiedy prezenty zostały rozdane a wszyscy usiedli wygodnie przy choince Ginny znalazła między gałęziami choinki jeszcze jeden prezent było to małe czarne pudełeczko przewiązane srebrną wstążką
  - Herm … to chyba dla Ciebie – powiedziała podchodząc do dziewczyny
  - Dla mnie? - zapytała zdziwiona, ale wzięła pudełeczko i delikatnie rozpakowała – Oh … - Tylko tyle była w stanie powiedzieć, jej oczom ukazał się najpiękniejszy pierścionek jaki kiedykolwiek widziała był bardzo delikatny i skromny wykonany z białego złota
  - Pół roku temu popełniłem wielki błąd – odezwał się ktoś za jej plecami – Jeśli nie jest za późno chciałbym go naprawić – mówiąc to uklęknął – Hermiono Jane Granger zastaniesz moją żoną
  - T-tak – zdołała wykrztusić Hermiona zanim została porwana w ramiona młodzieńca
  - Nie mam złota ani klejnotów, nie mam góry pieniędzy nie jestem w stanie Ci zapwnić życia jak w bajce
  - Nie obchodzi mnie to – przerwała mu
  - Nie jestem idealny
  - Nie chce ideałów są nudne
  - Nie …
  - Och zamknij się - zirytowała się dziewczyna i wpiła w wargi ukochanego
  
  
  ****

- … Miłość wierność i uczciwość małżeńską oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż Panie Boże Wszechmogący w Trójcy jedynej i wszyscy święci


****

-Zabiję Cię – wrzask kobiety niósł się po sali – Jak mogłeś mi to zrobić Nienawidzę Cię!!
- A- ale kochanie co ja takiego zrobiłem ? - zapytał przerażony mężczyzna
- Dziecko kretynie ! Zrobiłeś mi dziecko !


****

- Och nareszcie chwila spokoju – powiedziała kobieta rozsiadając się wygodnie na kanapie
- Taa a jutro będziesz z Nimi tęsknić
- Oczywiście, że będę tęskniła przecież to moje dzieci
- Nie mogę uwierzyć że są już takie duże
- Masz rację szybko to przeleciało
- Greg kończy szkołę, bliźniaczki są w piątej klasie Artur i Jake w trzeciej nawet moja malutka Jane zaczęła już pierwszą …
- Wiem … ale są już duzi poradzą sobie
- Tak … masz rację .. Fred ?
- Hmm ?
- Kocham Cię  

Rozdział II

- O czym ty mówisz ? - zapytała zdezorientowana Hermiona próbując wyrwać rękę z uścisku przerażonego Draco
- O mój Boże ... - powiedziała blada Pansy siadając na chodniku
- I co teraz ? - spytał Blaiz
- Czy ja mogę się dowiedzieć o co wam chodzi ! - krzyknęła już mocno zdenerwowana dziewczyna ale nikt nie zwracał na nią uwagi
- Musimy ją stąd zabrać - Draco jako pierwszy otrząsnął się z szoku
- Tyle lat ... - szepnął Baisy nie jakby słysząc tego co powiedział przyjaciel
- Miona ... - powiedziała Pansy rzucając się na szyję - już mocno przerażonej -  Hermionie
Dziewczyna nieśmiało odwzajemniła uścisk patrząc się pytająco na chłopaków. Nic z tego nie rozumiała najpierw przez tych idiotów spóźnia się na pociąg potem przyłazi trójca Sliterinu razem rozmyślają jak się dostać do szkoły, następnie Malfoy zauważa jej tatuaż którego nikt nigdy nie wiedział ani mama ani tata ani Harry czy Ron nikt nigdy a nagle widzą już wszyscy, A teraz jeszcze ślizgonka rzucająca jej się na szyje ...
- Pansy uspokój się nie widzisz że ona jest przerażona - zaczął spokojnie Draco - A ty choć rzucił do Hermiony wyciągając rękę
- Gdzie ? - zapytała przestraszona
- Do domu - mówiąc to złapał ją za rękę a świat stracił kontury i zaczął wirować

Kręcili się  przez dłuższą chwilę aż w końcu znaleźli się przed mosiężną bramą z dwoma wężami wijącymi się między kratami. Zaraz obok nich zmaterializował się Zabini trzymając za rękę drugą z dziewczyn. Hermiona zaczęła się rozglądać wokół siebie i wpadać w coraz większą panikę dwór znajdujący się za bramą był wielki i już z daleka wyglądał na bardzo bogaty, musiał należeć do jakiejś arystokratycznej rodziny … zaraz, ona przecież jest szlamą i raczej nie będzie tam mile powitana więc ... Jej rozmyślania przerwał Malfoy ciągnąc ją w stronę domu

-Co ty robisz ?! - pisnęła i próbowała się wyrwać ale ślizgon nic sobie z tego nie robił tylko szedł dalej – Malfoy do cholery słyszysz ?! Gdzie ty mnie ciągniesz ? -Uspokój się – rzucił tylko i wprowadził ją do ogromnej posiadłości. Dziewczyna od początku podejrzewała że jest to bogaty dom ale to co zobaczyła przeszło jej najśmielsze oczekiwania. Na środku olbrzymiego holu stała wielka fontanna a na środku niej cztery postacie trzymające się za ręce, niestety nie zdołał przyjrzeć się im bliżej ponieważ przyszła do nich jakaś śliczna kobieta z brązowymi lokami i niebieskimi hipnotyzującymi oczami.

-Co tu robicie ? - zapytała miękkim melodyjnym głosem - Draco o co chodzi ? I kim jest wasza miła koleżanka – zapytała już lekko zaniepokojona
-Eve to jest … - zawahał się – a zresztą Hermiono pokaż jej swój nadgarstek
- Po co – spytała buntowniczo dziewczyna
- Po prostu pokaż jej tatuaż – powiedział lekko zirytowany już Blaisy
- Jaki tatuaż – przestraszyła się kobieta
Dziewczyna z lekkim ociąganiem wyciągnęła rękę i podwinęła szatę tak by kobieta mogła bez problemu zobaczyć coś czego dotąd nikt – poza trójką ślizgonów - nie widział. Eve nachyliła się a następnie wydała z siebie zduszony okrzyk i powiedziała – To nie możliwe, nie teraz nie po tylu latach – a potem krzyknęła – Tom ! Tom !
- Co się stało – zapytał mężczyzna zbiegając po marmurowych schodach razem z grupą ludzi

- Znaleźli ją … znaleźli  – wyszeptała po czym osunęła się w ramiona mężczyzny

Rozdział I

Rozdział I

                    

                 Dworzec kolejowy był jak zawsze pełny mnóstwa śpieszących się gdzieś ludzi, biegające wszędzie dzieci, krzyki i nawoływania znajomych którzy witali się po długiej rozłące. Krótko mówiąc coś do czego pani Ania przywykła rzez te lata pracy w kiosku, ale była jedna rzecz, która niezmiennie mimo tylu lat ją zaskakiwała. Zawsze co roku dokładnie 1 września przez peron przewijało się mnóstwo dość nietypowych osób. Byli to najczęściej dorośli ludzie z nastolatkami i małymi dziećmi ubrani w czarne szaty z różnymi dziwnymi zwierzętami i bagażami. Pani Ania zdążyła się już przyzwyczaić do nietypowych ludzi więc żadnych podejrzeń nie wzbudziła w niej trójka zdyszanych siedemnastolatków ciągnących za sobą wielkie kufry oraz klatkę z sową. Pokrętła tylko z rozbawi niem głową i wróciła do czytania gazety.
      - Ron ty tępaku! Jeśli się spóźniony na pociąg to będzie wyłącznie taka wina ! - krzyczała zaróżowiona od biegu Hermiona 
      -  Ale to nie moja wina każdemu może się zdążyć zapo...- próbował nieudolnie bronić się chłopak 
   - Owszem ale tobie zdarza się zapominać wszystkiego wybitnie często - warknęła  wściekła 
   - Przesadzasz  - mruknął pod nosem 
   - Ja wcale nie ...
   - Przestańcie ! - wrzasnął  całkowicie wprowadzony z równowagi Harry ta dwójką darła ze sobą koty od zawsze ale dzisiaj kłócili się od rana i miał już tego dość - Jak tak dalej pójdzie to na pewno spóźnimy się na pociąg - dodał już spokojniej 
Wściekła gryfonka aż  sapnęła z oburzenia co on sobie wyobraża to ten idiota zapomniał różdżki przez co w połowie drogi musieli się wracać a Harry ma jeszcze czelność zwracać jej uwagę, przecie to nie jej wina że jej przyjaciel to kretyn
Zbliżali się już do peronu kiedy usłyszeli gwizd, rzucili się więc pędem w stronę pociągu. Pociąg zaczął powoli ruszać chłopcy nie czekając na nic i nie oglądając się za siebie wskoczyli do pociągu 
    - Uff ... udało się - powiedział z ulgą Ron opadając ciężko na podłogę - Mało brakowało prawda Harry ... Harry ? Co jest - zapytał a nie uzyskawszy odpowiedzi wstał i zobaczył przyjaciela wpatrującego się z przerażeniem w znikający za nimi peron - Co się .... O jasna cholera - zawołał patrząc jak wraz z peronem znika im z oczu wściekła do granic możliwości Hermiona
                                                          ********
Ja ich kiedyś zabiję, co za idioci, jak można być tak głupim, skretyniali debile i co ja teraz zrobię ... Wewnętrzny monolog dziewczyny przerwało czyjeś głośne wtargnięcie na peron
    - Ja was zabije ! Wiedziałam że to się tak skończy Zabini jak można być takim idiotą i zapomnieć różdżki ?! - wrzaski Pansy Parkinson niosły się po dworcu Hermiona bez trudu ją rozpoznała chociaż stała tyłem jej głosu nie dało się pomylić z żadnym innym, obok niej stał Blaisy Zabini, a kawałek dalej ... czyżby Malfoy również spóźnił się na pociąg 
   - Spokojnie Pan nie histeryzuj ...
   - Zamknij się Zabini, ona ma racje jak można być takim ... takim ... gryfonem?
   - O nie teraz przesadziłeś - warknął wściekły Blaisy odwracając się do Malfoya
   - Spokój ! - wrzasnęła znowu Parkinson - Nie wiem czy wiecie ale nie jesteśmy tu sami ...- na te słowa wszyscy obrócili się w stronę gryfonki 
  - o nasza droga panna-ja-to-wszystko-wiem-a-mimo-to-zadaję-się-z-debilami-Granger również spóźniła się na pociąg
   - Tak samo jak pan-mam-pieniądze-więc-myślę-że-jestem-najlepszy - odwarknęła
   - Nic o mnie nie wiesz Granger- wysyczał
   - O teraz Granger a nie szlama - udała zdziwienie 
   - Dla twojej informacji .... - zaczął wściekły 
   - Na wyznania miłości przyjdzie jeszcze czas ale teraz powinniśmy się zastanowić jak się stąd wydostać - wtrącił Zabini na co spiorunowali go wzrokiem
  - Nienawidzę tego mówić i pewnie słyszycie to z moich ust po raz ostatni ale niestety muszę się z Tobą zgodzić ... musimy coś wymyślić
  - To chyba oczywiste ...prawda ?  - zaczął Draco - musimy się teleportować
  - Nie wiem czy wiesz ale na terenie Hogwartu ...- zaczęła Hermiona
   - WIEM ! - wrzasnął - wiem że nie można się teleportować, ale można to zrobić w hogsmeade - dodał już spokojniej 
Hermiona chcąc nie chcąc musiała się zgodzić że to nie jest najgłupszy pomysł - Ale ja jeszcze nie mogę rzuciła szybko 
   - To nic Granger, Pansy też nie może więc ja wezmę ciebie a Diabeł Pan  
  - Diabeł ? - zapytała niewiele rozumiejąc 
  - Zabini - wyjaśnił krótko Malfoy - a teraz jeśli nie chcesz tu zostać do rana to musisz mi podać rękę - powiedział wyciągając swoja a hermiona patrzyła na niego w szoku ON - arystokrata podaje rękę JEJ - szlamie - z własnej woli coś jej nie pasowało ale z braku innego wyjścia musiała to zrobić. Wyciągnęła więc rękę odsłaniając ją lekko 
  - Ja chyba zwariowałam - powiedział Zabini podchodząc bliżej - Granger o Boże ... Ty masz tatuaż 
  - Faktycznie rzekła Pansy ... No no po tobie bym się tego nie spodziewała 
  - Oh - elokwencja gryfonki zmiotła wszystkich na kolana -  mam to od urodzenia - powiedziała czerwieniąc się lekko 
  - Jak to ? - Spytał Malfoy - przecież nie można mie tatuażu od urodzenia ... chyba że ... ale nie ... przecież to niemożliwe
  - Draco chyba nie mylisz że ... - zaczęła Pansy momentalnie blednąc 
   - Przecież to niemożliwe- rzekł Blaizy bezwiednie powtarzając za przyjacielem - Granger pokaż tą ręke 
   - O co wam chodzi ? - zapytała cofając się przestraszona
   - Nie bój się przecież nic ci nie zrobimy - powiedział zniecierpliwiony łapiąc ją za rękę, nagle cofnął się gwałtownie przerażony - To ona - wyszeptał - znaleźliśmy ją ...

Prolog

Co zrobić kiedy wszystko w co wierzyłaś okazuje się kłamstwem ?
Kiedy ludzie którym ufasz zaczynają zawodzić
Kiedy tracisz kontrolę nad własnym życiem
Kiedy wszystko jest nie tak jak powinno
Kiedy wszystkie twoje ideały tracą znaczenie
Kiedy wszystko okazję się pomyłką
Kiedy tracisz wiarę w ludzi
Kiedy zaczynasz wątpić
Kiedy się poddajesz
Co zrobić jeśli twoje całe życie okazuje się kłamstwem ?

Jedna chwila

To była jedną chwila jej brązowe loki mignęły na peronie
To była jedną chwila i pierwsze wrażenie
To była jedną chwila i ich pierwsza kłótnia
To były lata nienawiści upokorzeń i bólu
To była jedną chwila która wszystko z zmieniła
To był jeden uśmiech
Jedno spojrzenie
Jeden pocałunek
To była jedna  osoba która chciała władzy
To była jedna bitwa która wszystko zniszczyła
To był jeden moment
To była jedna chwila i błysk zielonego światła
Napis na nagrobku głosił Hermiona Jane  Granger, a pod spodem "Ci których kochamy nigdy naprawdę nie odchodzą "
Przed grobem stał zrozpaczona młodzieniec o blond włosach  i stalowo szarych oczach, a po policzkach płynęły mu łzy
To była jedną chwila
To było  jedno cięcie
To była inna chwila
Inny pogrzeb ale ten sam nagrobek, i napis Hermiona Jane Granger  i Draco Malfoy " Bo jak śmierć potężna jest miłość "

Dramione

Pierwsze opowiadanie :)

Wszedłem do ciemnego pomieszczenie wszędzie leżały ciała a naokoło nich stali inni ludzie w ciemnych pelerynach. Na środku pokoju leżała Ona w posklejanych krwią włosach i potarganej szacie, jej twarz była wygięta w grymasie bólu. Patrzyła na mnie błagalnie, wzrokiem prosząc bym ją dobił.
Nagle koło mnie pojawiła się zamaskowana postać
        - Zrób to teraz, pokaż ile naprawdę jesteś wart – wysyczał mi do ucha.
        -N-nie – wydyszałem – nie mogę ..
        - Nie możesz … cóż w takim razie powiedz kiedy będziesz gotów – Crucio

Jej wrzask poniósł się echem po komnatach, a ciało wygięło się w łuk
        - Nie ! – wrzasnąłem – Ojcze błagam ..– z moich oczu spłynęły łzy. 
        -Taki słaby – powiedział, na chwilę przerywając tortury - zupełnie jak twoja matka ona też kochała, a przecież miłość to słabość.
Jednak nie słuchałem widziałem tylko  te piękne czekoladowe oczy które patrzyły się na mnie 
       -Błagam zabij mnie – wyjąkała 
       -Nie .. nie potrafię Skoro tak – powiedział obojętnym tonem mów ojciec – CRUCIO!. Nie wiedziałem kto krzyczał głośniej ja czy ona. Kiedy odwróciła się w moją stronę zrobiłem jedyne co mogłem zrobić 
      -Avada Kedavra – wyszeptałem ...
      -Nie nie nie ! - krzyczałem a po moich policzkach płynęło coraz więcej łez.
      - Cii już dobrze – powiedziała osoba siedząca obok mnie na łóżku – to był tylko sen .. wszystko dobrze. Popatrzyłem się w jej piękne oczy i wtuliłem się w nią próbując się uspokoić, a ona głaskał mnie po włosach i cichutko śpiewała. 
        -Co Ci się śniło ? – zapytała po dłuższej chwili 
        - Malfoy Manor, mój ojciec, tortury i .. Ty - wyszeptałem – Przepraszam 
        -Za co ? - zapytała zdezorientowana 
        -Za to że jestem taki słaby za to że nie potrafię Cię dobrze chronić. 
       -Nie jesteś słaby i nie musisz mnie już chronić, to już się skończyło, ten koszmar się skończył wszystko w porządku. 
      - Kocham Cię, nie zasługuje na Ciebie, nie zasługuje na was …
      -Draco – powiedziała stanowczo – jesteś najlepszym mężem i ojcem jakiego można sobie wymarzyć. Masz wspaniałe dzieci które Cię kochają. Masz Severusa, Elenę, Albusa i malutką Cyzię Których kochasz nad życie. I masz mnie, przestań się obwiniać o przeszłość bo jej nie zmienisz ale myśl o przyszłości razem z Nami .. Dobrze ?
     -Dobrze skarbie Kocham Cię 
     -Ja Ciebie też A teraz chodźmy spać bo jutro trzeba zawieźć dzieci pociąg – mówiąc w to ziewnęła i wtuliła się we mnie – A objąłem ją i zastanowiłem się jak ona mnie mogła pokochać przecież … a zresztą miłość jest jedną wielką zagadką